PROMETHEUSLEGAL OFFICE

Czy można się bronić przed rekompensatą, powołując nadużycie prawa?

Autor: radca prawny Iwona Rohloff · Kancelaria prawna Prometheus Legal Office · Stan prawny na 13 października 2026 r.

Jako reguła ogólna - nie. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że sąd krajowy nie może odmówić zasądzenia stałej kwoty ani jej ograniczyć, powołując się na ogólne zasady krajowego prawa prywatnego. Dotyczy to również przypadków drobnych kwot i krótkich opóźnień. Od wyroku C-209/25 z 1 października 2026 r. sąd może oddalić żądanie wyłącznie wtedy, gdy wierzyciel nadużywa prawa Unii - a to wymaga dowodu dwóch łącznych warunków.

W skrócie

Czy sąd może obniżyć rekompensatę, uznając jej naliczenie za nadużycie prawa?

Nie na podstawie ogólnych zasad krajowego prawa prywatnego. Trybunał w sprawie C-78/22 uznał, że art. 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7/UE stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy odmówił zasądzenia stałej kwoty albo ją ograniczył w oparciu o takie zasady. Artykuł 5 k.c. jest właśnie taką ogólną zasadą.

A jeżeli opóźnienie było jednodniowe, a faktura bardzo niska?

To nie zmienia oceny. W wyroku C-279/23, wydanym na pytanie polskiego sądu, Trybunał uznał za niezgodne z dyrektywą oddalanie żądania ze względu na nieznaczność opóźnienia lub niewielką kwotę długu. Ryczałt przysługuje nawet wtedy, gdy jest wyższy niż sama zaległość.

Czy wyrok C-209/25 otworzył drogę zarzutowi nadużycia?

Tylko wąską. Wyrok C-209/25 nie przywraca art. 5 k.c. - zakaz z C-78/22 nadal obowiązuje. Trybunał sięgnął po ogólną zasadę prawa Unii zakazującą nadużyć i postawił dwa łączne warunki: obiektywny (mimo formalnego spełnienia warunków cel przepisów nie został osiągnięty) i subiektywny (wola uzyskania korzyści przez sztuczne wywołanie tych warunków).

W pkt 39 wyroku Trybunał wymienił okoliczności, które same w sobie nadużycia nie dowodzą: nieznaczność opóźnienia, wniesienie innych pozwów w podobnych okolicznościach, ustanie współpracy kilka lat wcześniej i przejęcie wierzyciela przez niewiarygodne finansowo przedsiębiorstwo. Sąd ma też zbadać, czy wierzyciel, latami tolerując opóźnienia, nie zrzekł się dobrowolnie ryczałtu albo nie przyznał w sposób dorozumiany, że opóźnienia nie było (pkt 21).

Jakie zarzuty pozostały dłużnikowi?

Przede wszystkim te, które dotyczą przesłanek roszczenia, a nie jego słuszności:

Wąsko dopuszczalny jest też zarzut nadużycia prawa Unii przez wierzyciela (C-209/25) oraz zarzut dobrowolnego zrzeczenia się ryczałtu - oba wymagają dowodu konkretnych faktów, a nie oceny proporcji.

Dlaczego wcześniejsze wyroki polskich sądów mówiły inaczej?

Bo zapadały przed wyrokami Trybunału. Przez lata część sądów oddalała żądania ryczałtu przy kaskadach drobnych faktur, powołując art. 5 k.c. Po wyrokach C-78/22 i C-279/23 taka praktyka nie ma oparcia w prawie unijnym, a sądy krajowe mają obowiązek wykładni zgodnej z dyrektywą. Starsze orzeczenia trzeba czytać z tą datą w tle.

Podstawa prawna i orzecznictwo

Powiązane materiały

Rekompensata za koszty odzyskiwania należności - 40, 70 lub 100 euro Rekompensata 40, 70 czy 100 euro - jak ustalić właściwą kwotę Czy trzeba wezwać dłużnika, żeby naliczyć rekompensatę? Rekompensata od każdej faktury czy raz od całego długu?
Materiał ma charakter informacyjny i przedstawia stan prawny na 13 października 2026 r.. Nie stanowi porady prawnej w indywidualnej sprawie. Ocena konkretnego stanu faktycznego wymaga analizy dokumentów.

Materiał opracowała radca prawny Iwona Rohloff · Stan prawny na 13 października 2026 r.